Uilen hebben een bijzonder plekje in mijn hart. De mystieke vogels die je zelden ziet, die geruisloos overvliegen en zo mooi zijn. Bijna alle Nederlandse uilensoorten had ik al gezien, behalve de velduil. Deze zit meestal vooral in het noorden van het land en dat is te ver rijden voor mij. Op waarneming.nl zag ik echter dat ze in de Eempolders in de provincie Utrecht waren gezien en dat is best goed te rijden. Op pad dus...
Een paar dagen nadat ik besloten had om naar de Eempolders te gaan, las ik in de media dat deze plek ineens een enorme trekpleister was geworden. Er was niet één velduil neergestreken, maar een hele groep. Even begon ik te twijfelen, want met tientallen mensen op een vogel afkomen, is niet helemaal mijn ding. Maar de wens om deze uil eens in het echt te gaan zien, overwon het. Dus op naar de Eempolders.
Ik had in eerste instantie geen idee waar ik moest zijn, dus ging op de bonnefooi de polders in. Grote groepen kieviten, ganzen en plevieren vlogen over. In de weilanden zag ik enkele hazen en vlak voor mij zat een valkje in de berm. Maar geen uilen. Ik zag wat vogelaars staan, maar die waren op zoek naar een bijzondere goudplevier. Gelukkig konden ze mij wel vertellen waar ik moest zijn. Dus reed ik naar de plek waar die ze aanwezen. Onderweg zag ik rammelende hazen die natuurlijk net stopten met rammelen toen ik de auto stil zette. Even later zag ik een mannelijke blauwe kiekendief jagen. Een van de mooiste roofvogels van ons land, vind ik zelf, dus dat was even genieten.
Op de dijk aangekomen, keek ik uit over het water en een hek. Daarachter zouden de uilen zitten en stonden inderdaad tientallen fotografen. Vanaf de dijk bleef ik enige tijd kijken in de hoop dat de uilen mijn kant op zouden komen. Ik zag nog wat hazen, meerkoeten en een fotogenieke aalscholver en als kers op de taart kwam er een jonge zeearend overvliegen. En op een gegeven moment vloog er inderdaad een velduil. Wel erg ver weg, dus belabberde foto's maar ik had er een gezien!
De enige manier om aan de andere kant te komen, was omrijden. Dat viel nog niet mee en ruim een half uur later was ik bij de rest van de liefhebbers. Op aanwijzen van anderen zag ik in de berm een velduil zitten. Nu was het wachten tot ze zouden gaan vliegen. Ik wachtte, wachtte en wachtte. Tot het te donker werd en de uilen nog steeds niet vlogen. Geen supersuccesvolle dag dus, maar ik was al superblij dat ik eindelijk een velduil had gezien. Hopelijk blijven ze nog even zitten en kan ik op herkansing.
Velduil (boven) en groepen ganzen / kieviten en plevieren (onder)
Blauwe kiekendief (boven) en rammelende hazen (onder)
Aalscholver
Reactie plaatsen
Reacties